aoadvies  bella  kluswijs  langstraat33

Agenda

8 oktober De 15 van Wassenaar
12 oktober Herfstborrel

 

 

Twitter

Door Tineke Haitsma
(Waarschuwing: dit verslag duurt ongeveer net zo lang als een marathon )

Na een prima voorbereiding waarin ik me steeds sterker ging voelen en de lange afstanden met een redelijk gemak doorkwam, kwam er op 24 mei, met nog 11 dagen te gaan tot de Slachtemarathon, opeens een kink in de kabel. Ik ging op de fiets naar mijn werk en werd net voordat ik daar aankwam, van de zijkant door een andere fietser aangereden. En daar lag ik dan. De Slachte schoot als eerste door mijn hoofd, ojee. Alles deed zeer van nek t/m knieën. Maar na 4 dagen waarin ik mij notabene ziek moest melden, herstelde ik supersnel en kreeg ik er weer vertrouwen in. De vorm was er weer en ik had er enorm veel zin in!

De meesten van jullie weten wel dat ik een Friezin ben (een Bildtkert, om precies te zijn). In 2012 liep ik mijn eerste Slachtemarathon en dat was een waar feest. Het was toen mijn 2e marathon en ik wist daar zomaar onder de 4 uren te lopen terwijl de omstandigheden best zwaar waren (harde regen, en de onverharde stukken die meer van een Mud Masters parcours weg hadden.

Wat ik nu zou kunnen, ik had geen idee eigenlijk. Maar was wel twee marathons verder dan toen. De laatste was 7 maanden geleden tijdens de Berenloop op Terschelling, daar liep ik mijn beste tijd tot nu toe (3.52.35). Nog nooit eerder had ik minder dan een jaar (7 maanden) er tussen zitten, hoe zou me dat afgaan? Was er erg mee bezig maar ja, uiteindelijk moet je het maar afwachten: heb je die dag de vorm, hoe reageer je op het vroege tijdstip, wat doet het weer, en voor mij gold dan nu ook nog: ben ik op tijd hersteld van het “akkefiet(s)je”?

De route van deze Slachtemarathon loopt traditioneel de ene keer van Easterbierrum naar Raerd en de andere keer (4 jaar later) in omgekeerde richting. Een enorme logistieke uitdaging, omdat er behalve (maar) 1800 hardlopers, ook nog 15.000 wandelaars (“Kuierders”) van start gaan , die in groepen van 500 elke 10 minuten starten.

De weersverwachting was rond de 25 graden, warm dus. Op vrijdag 3 juni gingen Jan Willem en ik op tijd naar het hoge Noorden, eerst op familiebezoek. Ik had aangeboden om zelf te koken, wat aardig van mij hè, maar ja ik wilde het ook heel graag in de hand hebben wat ik zou eten. Het werd een geruststellende pastamaaltijd, stapelen maar! Daarna op verjaardagsvisite, want ja “nu we er toch zijn….” Het leek er wel Slachtemarathon-overleg, een hele rits familieleden wilde weten hoe de route liep en waar dan de beste punten waren om te gaan staan, waar je wel en niet kon parkeren en hoe ver je dan nog moest lopen. Net toen het gezellig werd moest ik toch maar opstappen om mijn bedje op te zoeken. Het zou al een kort nachtje worden met de wekker op 3.30, maar als je naar het plafond ligt te staren en de slaap niet kan vatten, dan duurt het toch nog heel erg lang zo’n nacht!

Kwart voor 5 zaten we in de auto, op naar Pietersbierrum, voor de eerste logistieke uitdaging: op tijd bij de bus zien te komen, die de lopers vervolgens naar de start aan de Waddenzee zou brengen. Er was een hoop om te doen geweest, en het was er even op wachten, maar het kwam helemaal goed. Daarna vanaf het Wad het eerste stuk Slachtedijk gewandeld, naar de boerderij waar vandaan de hardlopers zouden worden weggeschoten. Pieter den Edel was er al maar je moet je eigen dingetje even doen zo net voor de start. Ook had ik inmiddels een date met een werknemer van mijn broer die zijn eerste marathon zou gaan lopen maar dit pas 6 (!) weken ervoor had besloten! Nu praten we wel over een jonge sportieve vent van 25, maar toch! Met hem ging ik van start, Pieter zou me binnen de kortste keren wel inhalen. Pang! He he , eindelijk mochten we dan gaan.

De Slachtedijk was aan het begin net iets breder dan een fietspad, wat betekende opletten en gaatjes zoeken. Raak altijd een beetje opgefokt als ik niet mijn eigen ding kan doen, liep geregeld in een fuik. Dan maar links of rechts door de berm. Daar stond mijn broer, vlak bij een spiksplinternieuwe Kubota tractor die hij daar uit PR overwegingen de vorige avond nog had neergezet met slogan: “Farmers feed the world” en zo is het , mooi toch! Het eerste stuk grasdijk kwam al snel. Die was wat zompig en wat glad af en toe, oppassen waar je liep. Bij de beruchte Slachtetille, waar ik 4 jaar geleden echt moest afzien (want ja in omgekeerde richting), ging hardlopen al snel over in wandelen en wachten, want het was druk op de brug en bovendien glad en steil! Maar het ging prima. Het tempo kon weer wat omhoog en het liep nog lekker, al voelde het al benauwd en wist ik allang: laat die tijden maar los en zorg voor jezelf. Mijn belt met flesjes en gels daar zou ik echt niet zonder kunnen. Na Franeker waar ik Piet Paulusma heb gegroet, sloot Pieter bij mij aan. De eerste 10 kilometers gingen in 55 minuten, keurig voor mij. Het liep nog lekker. Op naar Achlum, waar ik de vorige keer (toen het het 30 km punt was) een stortbui met onweer moest ontberen, maar waar het nu zonovergoten en behoorlijk opgewarmd was. Iedere meter van het parcours was versierd met vlaggen en in dit dorp had men het Slachte thema van dit jaar (Feest) eer aan gedaan door iedere 10 meter een dansjurk op te hangen, ik genoot er samen met Pieter van.

Met de zon steeds hoger aan de hemel zag de wereld er prachtig uit, wat hebben de Slachtebewoners en omliggende dorpen zich enorm uitgesloofd om ons deze prachtige loopbelevenis te bezorgen. Tot zover de positieve kant van de koperen ploert, want ik kon hem wel de hemel uitkijken naarmate de ochtend vorderde. Meestal stond er nog iets van een briesje, maar oh wee als de wind achter een boerderij schuilging…

Al snel liet ik al mijn doelen varen maar 21 km ging nog in 1.57 dus ook netjes. Het werd het lastig, de zon brandde enorm, het parcours zwaar, weinig wind. Daar stond Jan Kooistra, wij kennen elkaar, hij mocht als extra speaker optreden net na het 21.1 punt. Wat een enthousiasme! De fut was er inmiddels wel uit en keek uit naar mijn moeder en zus die toch onderhand in zicht moesten komen. Eindelijk, bij 24 km stonden ze en ben ik even gestopt om van JW bouillon en ORS en een banaan aan te nemen. Mijn voeten waren als kolen zo heet en mijn schenen deden inmiddels erg zeer, volgens mij door het gladde onverharde grasparcours. Maar door de stop zakte het weer en had ik me toch weer opgeladen.

Hee daar stonden Els en Joop! Wat fijn om ze te zien. Ze waren ’s ochtens half 8 uit Wassenaar gereden en stonden goed en wel op het parcours toen ik er al langs kwam! Els riep hoe gaat het! En een andere supporter vulde het maar even voor me in: “Het is een hel”! Waarop ik in het voorbijgaan riep: “Maar ik kóm er wèl”! Dat werd een soort mantra de rest van deze “reis”. Heb het een paar keer herhaald tegen medelopers, wat altijd weer hielp. Mezelf heel goed nat gehouden, ik had een pet op en die haalde ik steeds door een bak water, en had een spons bij me. Zo heb ik mezelf steeds gekoeld. Door naar de 30 km, moest ook nu weer een stuk wandelen. Bij 31 werd het echt heftig, ik heb in de berm gelegen met mijn benen omhoog, zo heet waren mijn voeten. Ik dacht er serieus over om er mee te kappen. Maar toen de EHBO medewerkers me vroegen: “je kunt zo in de bezemwagen instappen, wil je dat!?” zei ik resoluut, “nee hoor het gaat wel weer, bedankt en tot ziens”! En daar ging ik weer! Toen opeens was hij daar: de jongeling die zijn eerste marathon liep en waar ik samen mee was gestart, had het verstandiger aangepakt dan ik. Hij had mij laten gaan op een kilometer of 6 en haalde me nu, in de slotfase weer in. Het was erop en erover met de woorden: Wat hewwe no Frou van Dyk! Tja…. Vol ontzag kon ik hem alleen maar nakijken tot hij uit zicht verdween!

Bij 35-36 dan de beruchte grasdijk bij Boazum. Heb er op lopen vloeken en tieren, in het midden een stuk gewandeld (au au die schenen). Toen ik weer verhard liep voelde dat eigenlijk heel fijn ik zag m’n familie weer staan, die schreeuwden zo hard, ik moest wel blijven lopen. Toen ik uit hun zicht was moest ik helaas toch weer even wandelen, ik was echt niet de enige. Alle lopers haalden elkaar om de beurt in door het hardlopen en wandelen af te wisselen. Er zat niks anders op. We maakten er grapjes over met elkaar. “Ben je daar nou alweer??”

Bij 37,5 km besloot ik de draad weer op te pakken en niet meer los te laten, doorlopen! Nog 4,5 km naar Raerd, dat moest toch lukken! En warempel ik heb het gedaan, aan één stuk. Op 2 km stond van de meet stonden mijn broer en schoonzus, dat helpt enorm als je er helemaal door heen zit en iemand zegt: het gaat goed! Doorgaan! Je gaat het halen! Super! Dus ik ben blijven lopen. Ik voelde me net een kat met 7 levens , heb toch vaak gedacht dit gaat fout. Maar ook voor mezelf gezorgd en niet meer op de klok gekeken. De finish kwam in zicht, geweldige sfeer, iedereen stond er weer , 10 man! Wat riepen er veel mensen Tineke, Tineke!!!. Kom ik er met mijn naaste loopster in de laatste 150 meter achter dat wij allebei Tineke heten Wat prachtig. Na 4.23.11 kwam er dan een eind aan deze mooie, fantastische, helse tocht. Ik heb een PR behaald qua langste tijd onderweg zijn ooit! 

Achter de meet stond Pieter te wachten en ving mij letterlijk op in zijn armen, nog bedankt Pietje . Daarna kramp overal tegelijk, nog wel het begeerde Slachteblokje in ontvangst genomen (ipv medaille), maar toen moest ik er bij gaan zitten en ging het ff wat minder want opeens was ik mijn adem kwijt en kwam in een hyperventilatie aanval terecht waar ik door Els uit ben gehaald (dank Els). Een vervelende, helaas terugkerende ervaring. Het duurde gelukkig maar kort. Het is het effect van diepgaan in combinatie met emotie, wat me dan soms ineens overvalt.

Maar even later ging het eigenlijk weer prima. Een heerlijke koude klets hielp enorm! Nog 2,5 km naar de auto gelopen, JW kon hem niet dichter bij krijgen, wat een drukte op zo’n klein Fries dorp.
Daarna met de familie, Els en Joop naar het plaatsje Terherne, aan het Terhornstermeer waar je zo het Snekermeer op kunt. In de jachthaven van onze nicht mocht ik douchen, en lekker bijkomen op het terras van haar restaurant, zo gezellig. Vervolgens de dag op een fantastische manier afgesloten op de boot van mijn jarige andere broer die met zijn gezin de boot aanlegde. Heerlijk gevaren op het Sneekermeer, wat wil je nog meer.

Nu was het thema van deze Slachtemarathon “Feest” nou ik kan niet anders zeggen dan dat het een Feest is geweest. En die hel, ach die ben ik vergeten, want ik kwam er uiteindelijk toch wel ;)

EINDE


Klik hier voor nog voor een fotoimpressie

Lid worden

WZK Tri-Team is een Wassenaarse hardloopvereniging met een clubruimte in het zwembad Het Sterrenbad. Hardlopen kan op drie niveau's, van beginners tot gevorderden. Wij trainen onder begeleiding van gediplomeerde trainers wekelijks op de dinsdag- en donderdagavond van 19:00 uur tot circa 20:30 uur.

Lid worden kan via Inschrijven >>