aoadvies  bella  kluswijs  langstraat33

Agenda

20 aug Zwemloop

 

 

Twitter


Ik zal jullie eerst even waarschuwen: dit verhaal duurt haast zo lang als een marathon. Je kunt ook ergens halverwege beginnen te lezen, hoe dan ook veel plezier.

Het begon met een berichtje op de whatsapp groep van Groep Henny. Pieter den Edel had besloten zich in te schrijven voor de Berenloop op Terschelling. Ik appte: "maar die staat ook op MIJN bucketlist"! Toen bleek dat hij zich aansloot bij Robert vd Velde, Dennis van Veen en dat ook Peter van Iperen het plan had opgevat om zich in te schrijven. Nou, dat kon ik niet op me laten zitten. De Berenloop kenmerkt zich door prachtige natuurlijke schoonheid en vooral de halve marathon is daarbij zeer populair. Dat bleek ook wel want ik had niet eens de keus voor de halve, die zat allang vol. Voor marathonlopers was nog plaats genoeg, maar de uitdaging lag er vooral in om een overtocht en accommodatie voor elkaar te krijgen. Dit lukte gelukkig op het nippertje, dus de voorbereiding kon beginnen. Met een 30 kilometer loop tijdens de Budapest Marathon in het verschiet, begon ik na de zomervakantie vastberaden aan de voorbereiding.

Ik ben er niet toe gekomen om iets te schrijven over de Budapest Marathon, maar dat wil ik hier toch nog even doen. Caroline en ik vlogen op 9 oktober naar de Hongaarse hoofdstad om een vriendin van ons op te zoeken, èn de 30 kilometer afstand van deze prachtige stadsmarathon te beleven. Caroline overtrof zichzelf met deze afstand en ik op mijn manier ook, door gewoon ontzettend hard te genieten van de fantastische sfeer en stadsgezichten waarin de Donau de hoofdrol speelde. In 2.55 en een beetje zijn wij gefinished. Chapeau Caroline! Daarna namen wij een uitgebreid bad in een gerenommeerd thermaalbad, dat hadden we wel verdiend! Wat was het leuk om de volgende dag te wandelen over de brug waar over heen waren gerend en alles nog even te herbeleven.

Met nog 4 weken te gaan tot de marathon vond ik mezelf nog niet helemaal klaar, dus twee weken na Budapest heb ik nog 32 kilometer gelopen. Hoewel het niet zo relaxed begon (ik had me verslapen en Richard en Madelon stonden al voor mijn huis klaar ....) ging het verder helemaal goed, ook met dank aan Teruska en Louise die een deel met mij meeliepen. Weer een week later besloot ik de 5 kilometer van het Z&Z circuit te gaan lopen, nog even een laatste korte prikkel. Het leverde zowaar een PR op (22.38), en ik voelde me super fit! Daarna heb ik, buiten de normale beslommeringen van een vrouw met baan en gezin, niet veel meer uitgevoerd, rusten was het devies.

Op vrijdag 6 november togen Jan Willem en ik naar Harlingen om de boot van 15.00 uur te nemen. Die zat afgeladen vol met berenlopers en de sfeer zat er goed in. Robert, Dennis (met aanhang) en Peter waren ook ingescheept. Genoeg tijd om tussen aankomst in West-Terschelling en de marathon van het eiland te genieten. JW en ik hadden een hotelletje in Hoorn kunnen bemachtigen, 10 kilometer van West, het was er goed toeven. Op vrijdagavond jeugdherinneringen opgehaald in Café de Groene Weide , waar Terschellinger troubadour Hessel met zijn dochter Tess optrad. Zaterdag was een onstuimige dag. Ook op deze dag was een hardloopevenement: Kleintje Berenloop genaamd. Hier kwamen behalve mijn eigen schoonzus, ook de Wassenaarse Jeanette van de Marel met haar man voorbij. Zij kregen een behoorlijk zwaar parcours voor de kiezen en zeker de laatste, heuvelachtige kilometers waarin de deelnemers een onstuimige regenbui ten deel viel, waren pittig!

De volgende dag gingen JW en ik na een stevig ontbijt naar de bushalte. Daar hadden zich vele hardlopers verzameld en de bus zat behoorlijk vol. Aangekomen in West zagen we de boot uit Harlingen aanmeren, en honderden hardlopers werden door het plaatselijke dixieland orkest binnengehaald. Wat duurt het lang als je pas 12.40 mag starten! Om 12.00 uur ging eerst de halve marathon van start en we zwaaiden Monique Broere nog even uit. Inmiddels had ik ook de andere Tri-teamers gevonden en werd het dan eindelijk tijd om ons klaar te maken voor de start. Deze vond plaats "onder" de Brandaris, de vuurtoren van West-Terschelling, die in het sfeervolle dorp staat. Samen met Peter van Iperen mocht ik in het wedstrijdvak, altijd leuk. Ik had mij ingesteld op een tijd tussen 4.00 en in het slechtste geval 4.30 uur. Je weet maar nooit, de weersomstandigheden zijn nu eenmaal niet zo voorspelbaar, het parcours pittig en we hadden een onstuimige zaterdag achter de rug. Maar het zonnetje deed haar best, en het was relatief rustig weer, al trokken de wolken wel steeds dichter over Terschelling heen.

Daar gingen we, een rondje om het dorpje heen, langs de haven, richting Oosterend. De wind wakkerde al behoorlijk aan maar kwam van de zijkant dus dat was te doen. Prachtige vergezichten over het wad en dan wat meer landinwaarts. Ik had een aardig tempo, en na 7 kilometer bemerkte ik al een hongergevoel bij mezelf. Ik had ook niet heel veel meer durven eten na dat hotelontbijt, maar kennelijk moet dat toch. Ik had gelukkig Jan Willem, mijn P.A. bij me, en hij had veel proviand bij zich. Een sportreep en in Formerum bij de waterpost een stuk banaan, en het voelde weer goed. Veel mensen (en teddyberen) langs de kant, door naar Lies en Hoorn, waar ik langs ons hotelletje liep en Hessel groette, die voor zijn eigen Café de Groene Weide de hardlopers stond aan te moedigen. De eerste 14 kilometer (1/3 deel) gingen in 1.10, en ik dacht dat houd ik vast niet vol, kilometertijden van rond de 5.00. Maar goed, deze kilometers zaten vast in de pocket. Vervolgens werd het parcours na 16 km wat heuveliger, en ging het richting het noorden, wind in de rug. Vanaf 18 kilometer werd het zwaarder met windje tegen en heuvelop-heuvelaf. Maar ik vond het lekker gaan en kon een redelijk tempo lopen. Jan Willem vond het inmiddels afzien op zijn huurfiets met wind tegen, maar met mij ging het nog prima. Onderweg raakten wij aan de praat met een trainer uit het Groningse Zuidhorn. Hij was zijn pupillen/loopmaten aan het filmen met een vernuftig handcameraatje. Jan Willem maakte voor hem een aantal foto's op zijn verzoek. Ondertussen vertelde hij me dat hij de week ervoor nog hetzelfde had gedaan, tijdens de NY marathon! Dus deze beste man liep hier 7 dagen later met jet-lag en al wederom een marathon alsof het niets voorstelde! Het Hoornse bos kwam in zicht, prachtig daar en een welkome beschutting tegen de wind. Ik wilde me even wat losmaken, mijn nek en schouders, en merkte toen dat ik hele koude stijve vingers had. Gelukkig had mijn P.A. handschoentjes bij zich, dat was een uitkomst. Ik heb ze niet meer uitgedaan. Kennelijk ging alle energie naar de benen. Bij 28 kilometer (2/3e deel) gaf de klok 2.28 aan, ik vond het keurig. Daarna gingen de rondetijden richting 6.00 per kilometer maar ik kon het er nog binnen houden. Na 30 km (in 2.39) dacht ik "zo, nu gaat het beginnen". Zo voelde het ook echt. Spannend! Richting strand (naar het Noorden) vond ik het heel makkelijk lopen, ik keek er naar uit om het strand op te gaan en was benieuwd hoe het zou zijn. Hard of mul zand, een straffe wind of niet? Voor mijn gevoel konden we het strand niet beter krijgen als dit: redelijk hard, sommige stukjes wat zachter. We liepen niet ver van de duinen, nog best ver van de zee af. Daardoor kon de Zuidenwind ons niet vervelen en liep ik voor mijn gevoel lekker door. Ook zonder mijn P.A. , die door de duinen naar de volgende strandopgang fietste en mij daar opwachtte met een colaatje, lukte dit gelukkig.

Op de strandopgang stond opeens Jeanette, die al een hele serie foto's van mij had gemaakt met haar geweldige camera-met-telelens. Leuk dat zij er stond! Ook was daar de looptrainer, al filmend, die het publiek opriep om mij aan te moedigen. Boven gekomen stond de wind volle kracht op mij te blazen. Het colaatje ging er in als ketelapper, en ik wilde even stilstaan om te drinken. Toch maar niet, want oooh de benen liepen vol. Doorlopen dan maar, en zelfs een beetje aanzetten om het melkzuur de andere kant op te jagen. Dat lukte en de laatste kilometers kwamen in zicht. De Longway, zuidwaarts door het bos was goed te doen, een mooi bospad richting West Terschelling , met een stuk vals plat er in. Ik haalde aardig wat lopers in die er door heen zaten en liep hoewel het nu echt wel zwaar was nog steeds netjes. Ik kon niet geloven wat ik aan het doen was: een PR lopen, ruim binnen de 4.00 uur! Daarna kwam het dorp in zicht waar eerst nog even een rondje omheen moest worden gelopen. Dan de gezellige straatjes door waar het vol stond met juichende mensen. De rode loper tot aan de Brandaris lag klaar en ik perste er nog een sprintje uit ook, terwijl speaker Jan Kooistra mij eervol over de finishlijn, praatte. Wat een geweldige marathon was dit. De tijd kon ik niet geloven : 3.52.35 maar inmiddels weet ik dat alles klopte. Mijn trainingsopbouw, het eiland waar ik van houd, het parcours, mijn P.A. naast me en mijn goede benen van die dag.

Pieter en Peter waren al een tijdje over de finish en het was leuk om de ervaringen uit te wisselen. Chapeau heren! Even later waren daar Robert en Dennis, die ook een hele knappe prestatie hebben geleverd.Het melkzuur hield daarna behoorlijk huis in mijn benen en het werd tijd om te gaan zitten. Het was nog een probleem om in een café een stoel te kunnen bemachtigen maar uiteindelijk was daar dan het welverdiende biertje. In de haven aten wij kibbeling voordat we de boot naar Harlingen opstapten. En ik bedacht me toen al: volge nd jaar weer. En dan de halve (omdat ik nog vele marathons op mijn verlanglijstje heb). En het liefst met een hele grote groep Tri-teamers! Wie gaat mee????

Lid worden

WZK Tri-Team is een Wassenaarse hardloopvereniging met een clubruimte in het zwembad Het Sterrenbad. Hardlopen kan op drie niveau's, van beginners tot gevorderden. Er wordt wekelijks getraind op de dinsdag- en donderdagavond. De trainingen beginnen om 19:00 en duren tot 20:30.

Lid worden kan via Inschrijven >>