aoadvies  bella  kluswijs  langstraat33

Agenda

8 oktober De 15 van Wassenaar
12 oktober Herfstborrel

 

 

Twitter

rotterdam-marathon-2011

Afgelopen zondag was D-Day voor mij, de Rotterdam Marathon 2011.
Een dag die ik nooit meer zal vergeten! Om 7.45 stond ik bij Watze voor de deur, nadat ik al om 6.00 uur was opgestaan om de laatste voorbereidingen te doen. Samen gingen we naar Voorschoten om daar de trein te pakken naar Rotterdam. In de trein ging om de haverklap de telefoon af en kregen we allebei heel veel aanmoedigingswensen via sms binnen! Bedankt daarvoor! Om 9.40 liepen we al op Rotterdam CS, op naar het TNT gebouw waar ik met Watze mee naar binnen mocht. Fijn hoor, om gewoon je spullen zo neer te mogen zetten, niet in de rij te hoeven voor de wc, etc.

Toen moest mijn startnummer nog worden gehaald, dus op naar het WTC gebouw. Het was nog een beetje fris, maar je voelde de zon al branden. Daarna weer terug naar TNT, dit x een rustige dribbel, we werden er lekker warm van. Nog even verpoosd, startnummers opgedaan, en op naar de start. Ik moest in vak F en Watze in E, dus daar wensten we elkaar een goede marathon toe. Daar sta je dan in je vak. Het leven nog even te overdenken en me te verbazen over het feit dat we helemaal niet zo ver als ik dacht, van de startstreep verwijderd waren.

Wat ik niet wist, was dat de snelle lopers al voor Lee Towers’you never walk alone (Ja inderdaad Guus, kippenvel all over) weg waren, dus plotseling kwam de massa in beweging en voor ik het wist liep ik al over de startstreep!

De eerste 10 vond ik niet makkelijk, maar het was gezellig onderweg met veel muziek en mensen langs de kant. Vooral de Erasmusbrug was erg indrukwekkend. Maar in die eerste kilometers kon ik niet lekker lopen en ik struikelde een paar keer wat me de nodige energie kostte. Later viel ik zelfs over een man die op zijn knieën lag, ik viel wel lekker zacht maar het was natuurlijk wel even een schrikmomentje. Ik had zelfs even het idee dat ik er niks aan vond en dat het me zwaar tegenviel….Gelukkig heb ik dat helemaal van me afgelopen, nog een plasje gepleegd onderweg, en uiteindelijk kwam ik er steeds beter in. Je kreeg ook net wat meer ruimte en het inhalen van lopers ging soepeler.

Mijn familie inclusief Oma en Carolien (hoort er helemaal bij ;-) ) stond op heel veel plekken, dat was geweldig om ze steeds weer te zien. Ook een oud Collega, een echte Rotterdammer nam de moeite om per fiets mij aan te moedigen, geweldig! Peter van Iperen gespot bij het halve marathon punt, leuk! Een collega-vriendin die een bord in de lucht hield met HUP TINEKE HET GAAT LUKKEN! erop, fantastisch. Vanaf 22 km stonden Henny en Willem mij bij en hielpen mij aan water, gel, etc. het was behoorlijk warm maar ik heb nooit echt het gevoel van dorst gehad dus dat ging prima. Wel voelde ik de zon branden en echt goed zweten kan ik niet (pas na afloop!), ik moet dus wel een enorme boei hebben gehad! Ook de tweede keer Erasmusbrug vond ik een feest, ik had geen last van het naar boven lopen, ik vond het zo prachtig! Vlak na de tweede keer de Erasmusbrug, zorgde mijn Rotterdamse supporter ervoor dat de DJ’s en het publiek ter plekke mijn naam gingen scanderen: TINEKE TINEKE TINEKE TINEKE, het ging maar door! Niet normaal, je word gewoon gedragen!

Richting Kralingen begonnen de benen wel zwaar te worden, en dan kom je bij het punt waar al je voorgangers al het Kralingse bos erop hebben zitten en naar de finish lopen, en ik moest er nog aan beginnen! Het was daar ook bloedheet, dus dat was best even doorbijten. Maar ik kon toch blijven genieten van muziek en supporters. Bij 33 km holde nog een collega, zelf ook marathonloper maar geblesseerd, een eindje met me mee en gaf me een stukje banaan, daar kikker je dan ook weer van op. En verder een heel stuk in het Kralingse Bos waar je het echt wel heel heftig gaat voelen, fietsten Henny en Willem mee over het fietspad, gaven drinken aan en riepen de ene na de andere aanmoediging en compliment, en ook de Rotterdammer fietste trouw mee tot aan 40 km. He he, eindelijk was ik bij dat punt, nog 2 te gaan. Mijn heupen stonden in brand, mijn benen waren ontploft!

Het zou er om spannen of ik binnen de 4 uur kon finishen, en ik dacht, ik zet alles op alles! Er kwam in die twee laatste kilometers nog een hele film voorbij in mijn hoofd, waar dat allemaal over ging zal ik jullie besparen maar sommigen kunnen dat ook wel raden. Eenmaal op de Blaak moest ik lachen en huilen tegelijk, wat een onbeschrijflijk gevoel. Net voor de laatste bocht zag ik mijn dochtertjes staan, allebei een roos in de handen voor mij, en er hing een spandoek met MAMA YOU DID IT en HUP HUP MAMA, hartverwarmend! Na de bocht zag ik weer het bordje met mijn naam en mijn collega er onder ;-) die me ook nog een roos aanreikte, het kon niet op. Nog 350 meter te gaan, ik zag dat ik niet meer onder de 4 uur kon , maar ach, what the heck!

Op 4.00.49 mocht ik ervaren hoe het is om over de finish te komen, een medaille uitgereikt te krijgen, heel officieel trouwens met een hand en een schouderklopje.
Ik was echt superblij en trots. Na enkele minuten kwamen Watze en Pieter, die er nog heel fris uit zagen naar mij toe en toen deed alles zo ontzettend zeer dat ze me moesten ondersteunen! Daarna stonden Henny en Willem achter het hek, wat had ik die graag geknuffeld maar dat kon helaas niet. En zo kwam er een eind aan een geweldige belevenis, die je niet snel meer vergeet. De uren daarna bellen, sms’en, ik leek wel jarig!
Tenslotte wil ik iedereen bedanken voor het aanmoedigen, succeswensen, en steunen, het heeft enorm geholpen. Ik noem toch even speciaal HENNY en WILLEM EN STEUN-EN- TOEVERLAAT CAROLIEN!
En ten slotte bedank ik Watze voor het gebruik maken van TNT faciliteit, en de fijne tijd die die we voor en na de marathon samen hebben doorgebracht , TOP!

Watze heeft overigens een puike tijd gelopen (PR!) op zijn 10e (!) marathon: 3.37.37 Klasse!
Pieter liep in zijn eentje de estafette ;-), hij had dacht ik een tijd rond de 4 uur maar ik kan hem niet in het klassement vinden. Pieter, gezien jouw hogere doel op Texel, volgens mij heb je het knap gedaan en was je nog superfris aan het eind!

Dit alles schrijf ik op de DAY AFTER (vrije dag genomen), het zonnetje warmt mijn zere benen vandaag, maar ik moet zeggen dat het me nog meevalt! Ik loop de trap AF, dat schijnt al heel wat te zijn!

Groetjes en tot de training,

Tineke , marathonloopster; -D

Lid worden

WZK Tri-Team is een Wassenaarse hardloopvereniging met een clubruimte in het zwembad Het Sterrenbad. Hardlopen kan op drie niveau's, van beginners tot gevorderden. Wij trainen onder begeleiding van gediplomeerde trainers wekelijks op de dinsdag- en donderdagavond van 19:00 uur tot circa 20:30 uur.

Lid worden kan via Inschrijven >>