aoadvies  bella  kluswijs  langstraat33

Agenda

8 oktober De 15 van Wassenaar
12 oktober Herfstborrel

 

 

Twitter

Door Jacob van der Meulen. De wekker gaat om half drie af en dus kan het grote avontuur weer beginnen. Aankleden, alles pakken, in de auto en Marco ophalen om naar de start te gaan. Bij de start aangekomen is het een drukte van belang, met Antillianen die bij de snack staan, wel te verstaan, want behalve deze stappers en dronkenlappen zien we een handjevol sporters bij het gebouw van de sponsor (HBN Law)staan. Gedurende een kwartiertje zien we meer lopers en fietsers aankomen en het wordt ons duidelijk dat iedere marathonloper een eigen begeleider mee gaat krijgen. Dat is goed nieuws, want het is natuurlijk stikke donker en het parcours heeft nogal een aantal lastig te vinden lusjes. Om vier uur in de ochtend klinkt het startschot.

14 lopers, 13 mannen en 1 vrouw gaan van start, met vlak erachteraan 14 fietsers om de aankomende uren een ronde om Willemstad te lopen en zo doende 42,2 kilometer te volbrengen. Voor de start had ik mijn tactiek even besproken met mezelf. Kijk, je kunt rustig weggaan, maar als het eenmaal licht wordt en dus de zon opkomt wordt het warm en als je dan nog veel kilometers moet, is dat natuurlijk best zwaar. Daar tegenover staat dat je snel weggaat, veel kilometers maakt in de betrekkelijke koelte van de nacht en dan de laatste paar kilometers in de warmte moet volbrengen. Ach laat ik maar weer op gevoel gaan lopen, dat leek mij het slimste. Meteen na de start voelen de benen goed. Lastig is wel dat de na 300 meter na de start de Juliana brug al genomen moet worden en deze brug is een regel rechte killer. Ik neem de brug met een behoorlijke snelheid, maar zie een aantal lopers al wandelen. Voor mij lopen drie mannen en deze zal ik de aankomende tien kilometer in het vizier houden.

Naast mij fietst mijn begeleider, Arthur. Hij kletst af en toe en dat is in dit stadium van de marathon wel lekker. De eerste tien gaan in een voortreffelijke 52 minuten en ik ben dik tevreden. Wetend dat er een aantal zeer zware trajecten aan zitten te komen is de eerste klap een daalder waard in mijn beoogde plan om zo ver mogelijk te komen in het donker. En donker is het, gelukkig heeft Arthur een goede lamp op zijn ATB, want anders waren we zeker een aantal keer in een flink gat getrapt of gereden. Een buitje valt ons ten deel en ik ben er blij mee. Later zien we bij Marco dat het water zijn voeten helemaal week hebben gemaakt, maar ik vind het een verfrissend buitje. De waterposten staan om de drie kilometer en steeds drink ik zeker twee zakjes water of sprotdrank. De halve marathon gaat in 1:55 en ik ben nog steeds dik tevreden. Wel heb ik een klein beetje last van linker lies gekregen, dus echt lange passen van de heuvels af is er niet bij, maar een echt nadeel is dat nog niet gebleken.

Op 28 kilometer begin ik de steeds maar weer opduikende heuvels te verafschuwen. Ze lijken steeds steiler en hoger te worden, hoewel Arthur me verteld dat de percentages nogal meevallen, vergeleken met de eerste 10 heuvels en de Juliana brug. “Nou, het voelt anders niet zo”: is mijn antwoord en een hartelijke lach klinkt naast me. Op 31 kilometer vragen we ons af waar de drinkpost staat, het is licht geworden en het zonnetje doet al weer aardig zijn best, maar als we weer een kilometer verder zijn hebben we nog steeds geen water gezien. Het begint pas echt een probleem te worden als we bij kilometerpunt 34 nog steeds niets hebben gezien en ik voel mijn kuiten steeds stijver worden. Ik moet gaan wandelen en dat bevalt me helemaal niet, want ik ging zo lekker!

Dit is trouwens de eerste keer dat ik tijdens een marathon moet wandelen en het ook daadwerkelijk doe! Ik baal als een stekker, maar weet ook dat het verstandig is. Eindelijk zien we een drinkpost en deze vrijwilligers krijgen een hele boze blik van me, hoewel zij er natuurlijk niets aan kunnen doen dat de voorafgaande drinkposten verstek hebben laten gaan. (Sorry mensen, ik was labiel!!) Arthur hamstert meteen veel waterzakjes voor het geval dat en ik kan na een paar honderd meter weer gaan hardlopen. Na een klein kilometertje zit de gang er weer in en nu pas durf ik op mijn Garmin te kijken wat de schade is. Een tijd onder de vier uur zit er niet meer in, maar veel zal het niet schelen!

Een paar honderd meter verder krijgen mijn benen een kleine terugval en moet het wandeltempo weer even opgepakt worden. Drinken, drinken en weer hardlopen. Bochtje om en………weer zo’n knoepert van een berg waar we tegenop moeten. “Blik op oneindig en maar proberen te blijven hardlopen”: denk ik nog, maar dat wordt na een paar minuten de kop ingedrukt! Wandelen maar weer! Bovenaan de berg is het hardlooptempo weer snel gevonden en ik voel me weer een stukje beter. Nog twee kilometer te gaan en misschien doet dat me ook wel goed, want de benen beginnen zich weer een beetje te ontspannen. We halen nu ook veel mensen in die aan de halve marathon meedoen en ook dat stimuleert natuurlijk. Het goede gevoel wordt de kop ingedrukt als we erachter komen dat we verkeerd gelopen zijn, doordat een dronken chauffeur zijn auto tegen, en dus ook over de wegwijzerpaal had geparkeerd.

300 meter voor Jan met de korte achternaam en weer moet ik mezelf ertoe dwingen om te gaan hardlopen. Gelukkig is mijn begeleider erg goed om mij te stimuleren en dus loop ik weer met een behoorlijk tempo de juiste straat in. Ik hoor Arthur nog iets zeggen en wil net vragen of hij echt zei dat ik zo het laatste heuveltje van de marathon op ga, als de heuvel voor mijn voeten ligt. Allemachtig, nog 600 meter, maar dan wel de hoogte in. Dit keer geen wandelen, gewoon rennen, want al die halve marathonlopers zitten hier ook stuk en ik wil ze laten zien dat je na een marathon nog best zo’n heuveltje kan hebben, dusss! “Nog 300 meter”: roept Arthur me toe “en ik zie het bord van de 200 ook al”! “Man, ik ben kapot”: is het enige wat ik nog kan zeggen, maar dan draaien we een bocht om en is de finish in beeld!

De finishklok staat op 4:12:20 als ik er onderdoor ga, luid toegejuicht door een aantal collega’s en andere lopers. “4:12, wat een tijd”:denk ik nog, maar dan wordt me duidelijk dat de winnaar 3:50 heeft gelopen. Dus zo slecht is het nog niet! Bij de prijsuitreiking blijkt dat ik 6e overal ben geworden en zelfs 2e in mijn categorie. En dus ben ik best trots op mezelf, zeker omdat dit de tweede in drie weken was!

Lid worden

WZK Tri-Team is een Wassenaarse hardloopvereniging met een clubruimte in het zwembad Het Sterrenbad. Hardlopen kan op drie niveau's, van beginners tot gevorderden. Wij trainen onder begeleiding van gediplomeerde trainers wekelijks op de dinsdag- en donderdagavond van 19:00 uur tot circa 20:30 uur.

Lid worden kan via Inschrijven >>